Problemy konstruktorów
Z kolei w latach 1979-1985 elektronika była jedynym możliwym rozwiązaniem trudności nękających konstruktorów samochodów. Jako przykład wymieńmy zmniejszenie zużycia i wyeliminowanie konieczności obsługiwania układu zapłonowego ze sterowaniem bezstykowym. W tym okresie elektronikę adaptowano w celu poprawy własności konwencjonalnych układów samochodu. Okres po roku 1985 to pełna integracja systemów elektronicznych z mechanicznymi, jak np. wprowadzone w 1984 roku w znaczących liczbach cyfrowe, mikroelektroniczne systemy automatyzacji silnika spalinowego. Postępy w mikrominiaturyzacji układów elektronicznych obrazuje następujące porównanie: Przed 10 laty w samochodzie zaliczanym do grupy pojazdów luksusowych pracowało 50 pojedynczych elementów półprzewodnikowych - większość z nich w odbiorniku radiowym, dzisiaj: 17 układów scalonych zastępuje 850 podstawowych układów elektronicznych zbudowanych na elementach dyskretnych. Równie szybko następowała miniaturyzacja odbiorczych urządzeń elektronicznych. Według Amerykańskiego Stowarzyszenia Inżynierów Elektroników w roku 1983 w standardowej wersji samochodu Cadillac Seville z silnikiem V-8 o pojemności 4,1 litra zastosowano 10 mikroprocesorów, 94 układy scalone, 123 elementy aktywne i 891 elementów pasywnych.